કેટ કેટલા વરસ  વહી ગયા

તારું સ્મણ થાય છે ત્યારે

તારા ચહેરાની આછી પાતળી  રેખાઓને

દોરુ છું

ત્યારે થાય છે તારા હાથ વડે તું

મને કેમ જકડી નથી રાખતી ?

પરંતુ મને એવુ લાગે

એ રેખાઓ માં

આજે હુ કેમ અટ વાતો હોય

એમ લાગે ?

જોઈએ ખુલ્લુ આકાશ

પણ તારી યાદોના વાયરા

તેની ઊડાનને સીમિત કરેછે

મારા મનમા હજી જોશ છે

શબ્દોમાં તરલતા છે

અને મનમા ખુલ્લા આકાશમાં

તારા આકાશ ભણી જવાની

એષણા…

આ સમયે

તારા આકાશમાં

કોઈ પંખી ઉડે તો મારું

આકાશ દેખાવડું નથી રહેતું

બનાવી જાય છે મારા આકાશને ધૂંધળુ

આ અદ્વૈતમાં તું કયું

આકાશ પસંદ કરીશ?

મારી ઈચ્છા છે

તારા આકાશ માં ઊડતા પંખીની

પાંખોને સહારો આપતી રહે

જેથી તે ઊડી જાય …

ધૂંધળુ આકાશ

મટી જાય …

ખુલ્લુ આકાશને ખુલ્લી

ધરતી મળી હતી

ચોમાસામાં નદીના પૂરમાં તણાયને

આવતી રેતીના મહેલ

બનાવેલા

તેમા સુખ સમાયેલુ હતું

રંગબેરંગી બાકસના ખોખાની છાપની

રમતમા મળતુ સુખ…

દુખ પણ ઘણુ થતુ, કોઈ તોડી નાખતુ

રેતીનુ ધર ને દાવ ન આપતો કોઈ ભેરુ !

આજે આ નાના, નાના દુખોને સુખોમાથી

કેવુ સાંભરેછે. સુખ .

દિવસ તું અને હું

જંગલમાં ગયા હતા

અને

એક વૃક્ષના થડમાં

તે મારુનામ કોતયુઁ ને મે તારું

તને ને મને ગમે તેવુ.

પછી

સમયની લહેર સાથે આપણે

આગળ જવા લાગ્યા

ઘણી વખત

એજ થડ પાસે જઈને

તે નામને ધૂટતા…

અચાનક એક દિવસ

આપણી બંન્ને વચ્ચે મોટું

વાવાઝોડું આવી ગયું

અને

આપણે મૂળસોતા ઉખડી ગયા!!

પરંતું-

આ વાવાઝોડાની અસર

પેલા-

વૃક્ષ નાં થડમા કોતરેલા

નામ ને થય હશે ?!



બાળકોને વિશ્વાસ છે

તૂટેલો દાંત લઈ જશે ચકલી

અને આગલા મહિને-

ભગવાન ચાંદીનો નવો દાંત

મોકલશે….

વૃક્ષને ભરોસો છે

મૂળમાં સમાયેલ પાણી

બદલાઈ જશે ફળોના રસમાં….

પરંતુ મને વિશ્વાસ કેમ નથી

સવાર તરફ સરકતી આ રાતમાં

ગાઢ નીંદર હોવા છતાં

કોઈ સંદર સ્વપ્ન આવવાની…?!

૨.

અમે

તને રમાડવા

તને છાનો રાખવા

બનતા હતા

ઊંટ તો ક્યારેક ઘોડો !

પણ

અમને ક્યાં ખબર હતી કે

એ

ઊંટ કે ઘોડાને

તું

છોડી આવીશ

બળબળતા રેગીસ્તાનમાં….

કઈજ નોતુ દેખાતુ

કદાચ તેને ઘેરી વળ્યુ હશે !

તે એકલો હતો…

હા…એકલો..!

તે એકલોતો શુ કરી શકે ?

અને તેને ઘેરી વળ્યુ તે

કેટલુ મોટુ હતુ…!

તેનુ શુ થશે…?

સહેજ પ્રકાશ થયો

તેમા દેખાયુ…

તે પડદો હલી રહ્યો હતો

અંધારાને હડસેલીને…!

ઓસના

છાના મિલન

રસભરી

રીતે કહે

હવા સૌને …!!

***

શહેર

સાંજે લાગે

કોઈ ગરીબની ટપકતી છત તળે

ન સળગતો

કોઈ ધૂમાડિયો ચુલો…!